Feyenoord.

Het is 8 maart 1995, de dag dat ik als klein ventje voor het eerst met me vader mee mag naar een uitwedstrijd van zijn en uiteraard ook mijn club Feyenoord. Hij vond het niet zo verstandig, al die rellen enz (waar die zelf overigens ook niet vies van was) maar toch, ik mocht mee. ajax – FEYENOORD, de kwartfinale knvb-beker stond op het programma. Feyenoord knokte voor alles wat het waard was, en wij zongen voor het leven. Ruud Heus scoorde de 1-1. De golden-goal werd gemaakt door Mike Obiku en de ontlading bij de Feyenoord supporters was enorm. Ik heb daarna haast nooit meer zoiets meegemaakt, me vader verdween 3 rijen juichend naar beneden omdat hij mij ff “vergeten” was en ik werd de lucht in gegooit en iedereen werd he-le-maal gek! Eigenlijk is het met geen pen te beschrijven. Uiteindelijk wonnen we de beker. 10 jaar later stond er weer een ajax - Feyenoord op het programma. Er is een hoop veranderd, ik moet 8 uur me nest uit omdat we via een treincombi moeten en half 1 moeten beginnen. Schandalig, die tijden. Toch wil je zo’n wedstrijd voor geen goud missen. Het hele sfeertje er omheen. De treinreis, het moment dat je het eerste jodenshirt ziet aan de kant van de weg wordt iedereen meteen gek. De aankomst, je ziet ze al staan, de neuzen, de haat naar hun is niet te beschrijven op zo’n moment. Zelfs die trappen op lopen in dat teringjodenstadion heeft wel wat, iedereen zingt en de anti-neuzenliedjes worden weer uit de kast gehaald, door de kleine raampjes zie je de neuzen staan, iedereen wordt weer gek. Mooie dingen, voor een buitenstaander niet te begrijpen, maar Feyenoorders onder elkaar snappen dat. De wedstrijd, WE komen met 2-0 voor en de sfeer is prachtig, een griekse neus maakt 1-2. Nog 11 minuten op de klok plus blessuretijd. Ik sta de hele wedstrijd, vanaf de gelijkmaker weet ik niet meer wat ik moet doen, zitten/staan, bewegen, stilstaan. Wat een zenuwen, we zijn er zo dicht bij. De hele wedstrijd sta ik te zingen, na de 2-1 krijg er geen woord meer uit van de zenuwen. Elke minuut kijk ik op de klok, dat teringding schiet niet op. Blessuretijd lijkt wel uren te duren. “Het zou zo mooi zijn, winnen in die sporthal, Wat zijn we er dichtbij, Het kan nou toch niet fout gaan” gaat er door me hoofd. Dat komt het moment, de scheids blaast af, het is afgelopen, Feyenoord wint van de joden in die tyfus-sporthal. Iedereen springt bij elkaar in de armen, omhelzen elkaar, juichen, schreeuwen. Op het moment is het enige wat ik kan schreeuwen: JAAAAAA JAAAAAAAA WE HEBBEN ZE, JAAAA. Het zijn prachtige momenten, Feyenoord-momenten. Die je nergens anders mee kan maken. Die momenten zal je nooit meer vergeten. Als je eraan terug denkt voel je je super, kippenvel. Daar kan niks tegen op. Feyenoord geeft ons dit soort momenten. Daarom moeten wij Feyenoord in goeie en slechte tijden blijven steunen, als het goed maar ook als het slecht gaat. Ook dat maakt Feyenoord, Feyenoord. En als wij Feyenoord nog meer steunen zullen ze nog harder willen werken, en willen ze nog liever winnen. Wij zijn een fantastisch publiek, maar wij moeten niet stil vallen zoals soms nog weleens gebeurt als we ff achter staan. Maar wij moeten blijven schreeuwen totdat we erbij neervallen. Er is voor een team toch niks mooiers, publiek wat 90 minuten lang keihard staat te schreeuwen. We moeten ze blijven steunen en misschien maken WIJ Feyenoord dit jaar dan wel kampioen. Marco Fero.

Back